Dzisiaj jest 5 września 2010
Imieniny: Doroty, Teodora, Wawrzyńca
CIEKAWOSTKI
Na pokładzie właśnie zgłosiło się 0 przyjaciół.
Artykuł
Powrót do Stumilowego Lasu
19.5.2010, przeczytano: 164x
Pierwsza oficjalna kontynuacja niezwykle popularnych książek dla dzieci, stworzonych w latach 20. XX wieku przez A.A. Milne’a: „Kubusia Puchatka” i „Chatki Puchatka”. Znów spotkamy naszych ulubieńców: Puchatka, Prosiaczka, Tygrysa, Kangurzycę z Maleństwem i Kłapouchego. Pojawi się także nowe, sympatyczne zwierzątko!
Wydanie z kolorowymi ilustracjami!
Autor: David Benedictus
Tłumacz: Michał Rusinek
Ilustrator: Mark Burgess
Format: 140 x 205 mm
Ilość stron: 224
Oprawa: twarda
ISBN: 978-83-10-11632-1
Kod kreskowy: 9788310116321
Cena: 39,90
Planowana premiera 19.05Dyskusja
© WALMARK a.s. 2006 - wszelkie prawa zastrzeżone
MARSJANKI
Popy: Čauky pro všechny 
Michelle: Ahojky. Je tu někdo??? ADA888123456789: ahoj 
Michelle: HALÓ!!! Michelle: Haló! Je tu někdo???
Pani przedszkolanka pomaga małemu Jasiowi założyć wysokie, zimowe botki. Szarpią się, męczą, ciągną...
Jest! Weszły! Spoceni siedzą na podłodze a Jasio mówi:
- Ale założyliśmy buciki odwrotnie...
Pani patrzy: faktycznie, lewy na prawy. No to je ściągają, mordują się, sapią...
Ufff, zeszły.
Wciągają je znowu, sapią, ciągną, nie chcą wejść...
Ufff, weszły.
Pani siedzi, dyszy a Jasio mówi:
- Ale to nie moje buciki...
Pani ugryzła się w język, znów się szarpią z butami...
Zeszły.
Na to Jasio:
- To buciki mojego brata, i mama kazała mi je nosić...
Pani zacisnęła ręce mocno na szafce, odczekała aż się przestaną trząść, przełknęła ślinę i znów pomaga wciągać buty. Tarmoszą się, wciągają, silą się...
Weszły.
- No dobrze - mówi pani - a gdzie są twoje rękawiczki?
- Schowałem w bucikach żeby nie zgubić!
Więcej >>
Jest! Weszły! Spoceni siedzą na podłodze a Jasio mówi:
- Ale założyliśmy buciki odwrotnie...
Pani patrzy: faktycznie, lewy na prawy. No to je ściągają, mordują się, sapią...
Ufff, zeszły.
Wciągają je znowu, sapią, ciągną, nie chcą wejść...
Ufff, weszły.
Pani siedzi, dyszy a Jasio mówi:
- Ale to nie moje buciki...
Pani ugryzła się w język, znów się szarpią z butami...
Zeszły.
Na to Jasio:
- To buciki mojego brata, i mama kazała mi je nosić...
Pani zacisnęła ręce mocno na szafce, odczekała aż się przestaną trząść, przełknęła ślinę i znów pomaga wciągać buty. Tarmoszą się, wciągają, silą się...
Weszły.
- No dobrze - mówi pani - a gdzie są twoje rękawiczki?
- Schowałem w bucikach żeby nie zgubić!